Het spijt me.
Het spijt me.
Het spijt me.
Heus. Waarlijk.
Ik pochte dat ik op een schrijfopleiding zat en wel ’s ‘iets’ met film deed (ooit één kort scenario geschreven voor scenarioles…), en jij vroeg me of ik veel van Nederlandse film wist.
Nou, nee. Ik zie genoeg Nederlandse films, maar ik heb nog nooit één klassieker echt helemaal uit kunnen zitten.
Soldaat van Oranje? Turks Fruit? De Aanslag? Fanfare? Als Twee Druppels Water?
Nooit gezien…
Vandaar dat ik slechts met een diep nadenkend stilzwijgen reageerde toen jij me vroeg wat volgens mij de beste film aller tijden. De enige films die ik kon bedenken waren Minoes, Soldaat van Oranje, en Simon. En Minoes is een briljante film, maar ik kan toch moeilijk verkopen dat dat de beste film óóit is (ondanks Carice en katten), en Soldaat van Oranje heb ik dus niet eens gezien. Dus mompelde ik na ongeveer een minuut diep stilzwijgend nadenken…
‘Simon’
Maar de waarheid is, dat ik Simon stiekem niet de beste Nederlandse film ooit vind. Ik vind het niet eens een goede film, eigenlijk. Het duurt veel te lang voordat die Simon eindelijk ’s doodgaat, vind ik, maar dat terzijde.
Want, meisje dat mij interviewde, ik moet dus helaas toegeven dat ik tegen je heb gelogen. Het spijt me. Heus. Maar het was met de beste bedoelingen.
O, en ik heb even op de site van de Nederlandse film top 50 gekeken, en inmiddels denk ik dat ik je nu wél een eerlijk antwoord kan geven.
De beste Nederlandse film ooit is natuurlijk Het Zakmes
