Giel: O.
Rachel: En nou terugkrabbelen, zeker?
Nu gaan we ineens hand in hand meezingen, zeker?
Nu gaan we ineens wel copyright betalen, zeker?
Giel: Ik had je helemaal niet herkend.
Rachel: Nee, iemand zal me ook ’s zien staan, zeker, voor alles wat ik voor André doe.
Giel: Je bent veel knapper in het echt.
Rachel: Het zal ook ‘s – Wát?
Giel: Je bent een hele aantrekkelijke vrouw.
Rachel: En jij bent de paus van Catalonië, zeker?
Giel: Ik meen het. Je lippen, je ogen, dat wespenlijfje.
Je mag dan wel de mond van een baggerwerker hebben, je bent gewoon een mooie meid.
Rachel: Gatverdamme! Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn dat van die opzuigers die doen…van die types die achter je rug…laten je geloven…
Giel: Ho! Je kan een hoop zeggen, maar ik ben géén opzuiger…
Rachel: Alleen maar om…om…
(Rachel begint te huilen)
Giel: Wat is er?
Rachel: (huilend) ‘MOOIE MEI-HEID!’
Giel: Da’s toch niks om voor te gaan huilen? Ik bedoelde het goed.
Rachel: De laatste die dat tegen me zei, was Dree-hee-hee-tje…
(ze vermant zichzelf)
Nee, Rachel nee, niet huilen! Niet huilen!
(ze slaat zichzelf)
Ophouden nu, kutwijf! Ophouden!
(Giel pakt Rachels handen vast)
Giel: Hou op!
Rachel: Ik ben een sterke vrouw, ja toch zeker. Ja zeker?
Giel: Je bent een sterke vrouw. Een mooie sterke vrouw, hoor je. Een paardenbloem van een vrouw!
Rachel: (snikkend) Slijmbal.
(Giel geeft haar uit zijn pak een zakdoek, ze snuit haar neus) Dank je.
(stilte)
Giel: …Wil je misschien iets van me drinken?
Rachel: En jou laten betalen van het geld dat André toekomt? Nee, dank je.
Ik kan m’n eigen drankjes wel betalen…
Giel: Dat…(zucht)
(stilte. Giel begint te knorren)
Rachel: Wat doe je?
(Giel knort nogmaals)
Rachel: Doe normaal.
Giel: Ik probeer je aan het lachen te maken.
Rachel: Vertel dan een mop.
Jij kan ook alleen maar raar doen, hé?
Giel: Ik kan ook dansen.
(Rachel en Giel kijken elkaar aan)
Giel: Ik bedoel je, zou je…mag ik…
Rachel: Ja?
Giel: Wil je m’n oksels zien?
Rachel: Gatverdamme!
Giel: Sorry! Ik bedoel…
Rachel: Wat wil je nou?
Giel: Nee, laat maar. Stom idee.
(Giel staat op, Rachel houdt hem tegen)
Rachel: Nu wil ik het weten ook. Ik kan er niet tegen als mensen dingen voor me verzwijgen.
(Giel kijkt Rachel aan, perst de woorden uit zijn mond)
Giel: Ik dacht….zou…wil je misschien…dansen?
Rachel: Dansen?
Giel: Ik zei toch dat het een stom idee was.
Rachel: Wil jij…ik…jij…met mij?
Giel: Ja, ha-ha. Zeg maar tegen al je vrienden dat je ten dans bent gevraagd door een plaatjesdraaier in een varkenspak. Lachen, Giel.
Rachel: Ik heb nog helemaal geen nee gezegd.
Giel: Doe dat dan.
Rachel: De nacht is nog jong, plaatjesdraaier, en de dansvloer leeg.
Giel: Wat? Maar net vond je me nog een slijmbal…
Rachel: Nee, ik denk dat je gestoord bent. Maar misschien is knettergek wel precies wat we nodig hebben.
Giel: Zeker?
Rachel: Ja, zeker.
Barry!
(De barman zet ‘Geef mij je angst’ in. Rachel steekt haar hand uit naar Giel. Die neemt haar aanbod aan. Ze schuifelen.)
