Deirdre

 

Bij een bushalte buiten Minsk

Hij gaf me een belangrijk advies:

Je moet veel rode dingen eten, daar krijg je een mooie rode blos van op je wangen.
Zelf had hij geen tanden meer, hij liep wel veertig kilometer op één dag.

In zijn meer was nog nooit iemand verdronken.
Ooit had hij een hele grote vis gevangen.

 

Amanda Palmer – Oasis

Omdat maandag bij deze filmpjesdag is, nog ééntje voor de leukigheid.
Amanda - het coolste brechtian punk cabaret gothic meisje ooit – Palmer. Hooeh!

 

Terug uit Minsk

Later meer.

P.S. Alvast meer foto’s op www.toneelgroepvest.nl

 

Aan het meisje dat mij interviewde voor de dagkrant van het Nederlands Film Festival

Het spijt me.
Het spijt me.
Het spijt me.
Heus. Waarlijk.

Ik pochte dat ik op een schrijfopleiding zat en wel ’s ‘iets’ met film deed (ooit één kort scenario geschreven voor scenarioles…), en jij vroeg me of ik veel van Nederlandse film wist.

Nou, nee. Ik zie genoeg Nederlandse films, maar ik heb nog nooit één klassieker echt helemaal uit kunnen zitten.

Soldaat van Oranje? Turks Fruit? De Aanslag? Fanfare? Als Twee Druppels Water?

Nooit gezien…

Vandaar dat ik slechts met een diep nadenkend stilzwijgen reageerde toen jij me vroeg wat volgens mij de beste film aller tijden. De enige films die ik kon bedenken waren Minoes, Soldaat van Oranje, en Simon. En Minoes is een briljante film, maar ik kan toch moeilijk verkopen dat dat de beste film óóit is (ondanks Carice en katten), en Soldaat van Oranje heb ik dus niet eens gezien. Dus mompelde ik na ongeveer een minuut diep stilzwijgend nadenken…

‘Simon’

Maar de waarheid is, dat ik Simon stiekem niet de beste Nederlandse film ooit vind. Ik vind het niet eens een goede film, eigenlijk. Het duurt veel te lang voordat die Simon eindelijk ’s doodgaat, vind ik, maar dat terzijde.

Want, meisje dat mij interviewde, ik moet dus helaas toegeven dat ik tegen je heb gelogen. Het spijt me. Heus. Maar het was met de beste bedoelingen.
O, en ik heb even op de site van de Nederlandse film top 50 gekeken, en inmiddels denk ik dat ik je nu wél een eerlijk antwoord kan geven.

De beste Nederlandse film ooit is natuurlijk Het Zakmes

 

Please Sir

Please sir, please can I talk to you a minute? Thank you sir, I have a problem, my name is Asfvan, and I am from Iraq, I came here as a refugee but my work permit has been turned down 2 months ago and now I’m gonna be put out of Holland, I’ve been living on the street for two weeks, I’ve slept in that street tonight, there’s an organisation where I can sleep but I need the money, they give me food and shelter, I have friends in the north of the Netherlands where I can go to, they can help me, yesterday I hitchhiked for six hours but nobody picked me up please sir, I slept in front of the supermarket last night there’s only one church that wants to help me they give me some food and I can sleep there so please sir can I have your email? So maybe I can email you next week and you can bring me to Groningen Do you have some money So I can take a bus maybe? How much money is this? Don’t you have more?

 

Damrak

Een paar dagen geleden, zag ik vanaf de door mij onrechtmatig bezette invalideplaats in de Amsterdamse stadstram, omstreeks het Damrak het smoezelige uithangbord van een
‘Hotel Neutraal’.

Het houdt me nog steeds een beetje bezig.
Waarom zou iemand zijn hotel zo noemen?

(Hypothese: Een uitbater die zich op het Zwitserse toeristensegment heeft gericht? Of ligt dat te veel voor de hand?)

 

Over Paprika’s, ‘Tieten als ballonnen’ en geneesmiddelen

In de animatiefilm ‘Paprika’ (2005) van Satoshi Kon, merkt de titelheldin, letterlijk een droomvrouw met rood haar en een perfect animatielichaam, op een bepaald moment op dat dromen en internet eigenlijk behoorlijk op elkaar lijken. Beide zijn immers vrijplaatsen voor het onderbewustzijn.

Ze heeft volgens mij gelijk, of nee, natuurlijk heeft ze gelijk want ze is een perfecte animatievrouw, maar er is wel één groot verschil.
Dromen kennen geen zoekmachinetermen.

Een tijdje geleden heb ik bij wijze van experiment een aantal vieze termen op mijn weblog gezet, om er achter te komen of ik zo meer bezoekers op mijn weblog zou krijgen, en het resultaat was bevestigend. En nogal ontluisterend. Maar goed, ik krijg nog wel steeds dagelijks een paar bezoekers extra bij, en dat is ook waard. Kost je wel een stukje van je ziel en waardigheid, maar soit.
Hieronder een paar juweeltjes die ik niemand zou willen onthouden:

‘Dansende Tieten (Met afstand de meest gebruike zoekterm)
‘Kleine geile billetjes’ (belangrijke nuance)
‘Japanse Bukkake Sperma in Oog’ (In tegenstelling tot pakweg een oor of knieholte)
‘filmpje van vrouw die kind uit perst’ (Ook elke ochtend te zien op SBS 6)
‘Sperma op haar buik’ (weer heel ergens anders dus dan in haar oog)
‘Neefje geile billetjes’ (In de keuken van oom Bart met schuimpjes…)
‘Anti Oxidanten Sperma’ (Nee. Nee. Nee. Nee.)
‘Gerda Mulders haar tieten’ (WIE is Gerda Mulder? Nee, echt. Wie?)
‘Hunkerende huisvrouwen’ (Het stemt mij zo gelukkig dat mensen daadwerkelijk naar hunkerende huisvrouwen zoeken. Het heeft iets literairs, vind ik)
‘Waar ruikt sperma naar’ (Naar kalk. En kastanjes.)
‘Kastanjeboom ruikt naar sperma’ (Zie je. Is trouwens echt waar)
‘Richard Knopper tepels’ (houdt mensen ook ontzettend bezig. En terecht)

En Godzijdank heeft één iemand tussen al die vuiligheid ook nog gezocht naar
‘Sytze Schalk’. Eenmaal.

In de film ‘Cure’ (1997) van Kiyoshi Kurosawa worden willekeurige mensen door een vreemde zwerver aangezet om gruwelijke daden te plegen. Het enge aan deze film is dat deze daden niet uit de lucht komen vallen, maar al lang sluimerend aanwezig waren in deze schijnbare ‘normale’ mensen. Ze hebben alleen maar een klein zetje nodig om deze dingen ‘van binnen’ naar buiten te brengen.

‘Het internet en dromen lijken eigenlijk behoorlijk op elkaar, denk je niet?’

 

Happy Ending

De enorme stapel met donsveertjes spat uit elkaar, omdat vijf meter verderop twee mensen, een jongen en een meisje, hand in hand met elkaar wegrennen.
Waarschijnlijk richting zonsondergang.
De meeste veertjes stuiven op, en dwarrelen dichtbij weer neer op de houten vloer,
maar sommige blijven luchtgevoelig, worden opgetild en meegenomen.
Er zijn er zelfs die over de Chinese muur komen te zweven,
of nooit meer willen dalen.

Het butterfly-effect van de liefde.

 

Bord op schoot

Vandaag, bij Studio Sport,
zag ik hoe Richard Knopper bij het vieren van zijn eerste doelpunt van het seizoen (Sparta – Ado, 33ste minuut (1-3, eindstand 2-5)), zijn shirt optilde voor het uitvak met meegereisde Hagenezen, en voor pakweg een paar duizend man, bezeten door een schijnbaar extatische vreugde,
brullend naar zijn eigen tepels wees.

Het seizoen is weer begonnen.

 

Wroeging

Ik sloeg zojuist iets dood tussen mijn handen.
Ik dacht dat het een mug was, maar
het was slechts een fruitvlieg of
een baby-vogel.

Ik schraap hem van mijn vingerkootje,
hij is net een theeblaadje.

Met minder dan, iets dat steekt,
was ik niet tevreden geweest.
met meer dan, iets dat zoemt,
was ik bang geworden.

Mijn geweten staat te scherp afgesteld.
Ik heb spijt,
en van binnen jeuk.

 

Piepklein fragmentje Johnny got his Gun

He must think all the time and then he must sleep.
He saw he had to do it. Because if he couldn’t tell being awake from being asleep why he couldn’t even consider himself a grown-up person. It was bad enough to be shot back into the womb. It was bad enough to think of going on for years and years in loneliness and silence and blackness. But this latest thing his inability to tell dreams from thought was oblivion. It made him nothing and less than nothing. It robbed him of the only thing that distinguished a normal person from a crazy man. It meant that he might be lying and thinking very solemnly about something that seemed important while all the time he might really be asleep and dreaming the idiotic dreams of a two years old. It robbed him of any respect for his thoughts and that was the worst thing that could happen to anybody. He was so mixed up that he wasn’t sure whether the nurse or the rat were real.

Maybe neither was real. Maybe both were real. Maybe nothing was real not even himself Oh God and wouldn’t that be wonderful.

 

(Uit: Johnny Got His Gun (1938), geschreven door Dalton Trumbo. Als puntje bij paaltje komt, is Dalton Trumbo toch wel één van beste schrijversnamen die je zou kunnen hebben, zo niet de beste)

 

Appendix

In het kader van het Algemeene Nut en Vermaeck -

The Dark Knight is de definitieve superheldenfilm. De definitieve batmanfilm ook. Hoeft nooit meer gedaan te worden.

Het is ook nog eens één van de beste films van het jaar.
Dat zat er natuurlijk al aan te komen, met Christopher Nolan en Christian Bale en Heath Ledger en Michael Caine en Maggy Gyllenhaal en Aaron Eckhart en Gary Oldman en, God, zelfs Morgan Freeman. Maar dat is nog niet alles.

The Dark Knight is namelijk ook één van de meest relevante films van de afgelopen jaren.
Gek genoeg.

Dus, kijken.
Kijken dus.

 

dinsdag 8 juli: poëzieslag in Leiden

Aankomende dinsdag sta ik in dranklokaal de WW in Leiden voor de poëzieslag van stichting Dichter bij jou (www.dichterbijjou.nl), samen met Thomas Gerkrath, DonSan, Lotte Asveld, Sent, Michiel Rutte, Gerben de Ruiter en Sander Meij.

Komt allen! Er is ongetwijfeld waanzinnig mooie poëzie, en allerhande Leidse versnaperingen en drankjes. Hieronder alvast een kleine voorbode:

Onze eerste woensdag

Hier heersen
democratie en dictatuur
Van kwab tot lel
boven buik en dij, drinken
in dit seizoen nog
aangemaakte chocomel
in windstil
paviljoen.

Hoe ver je ook je sandalen tilt,
aan de zolen van je voeten,
zeul je havenblokken zand mee.

Doe liever alles uit hier.
Draag liever alles in je armen.

 

Standbeeld is liefde

Deze staat in de tuin van het Peggy Guggenheim museum in Venetië.
Van Venetië werd ik trouwens een beetje bang toen ik er was, het was daar alsof ik elk moment door een verdwaasde clown gegrepen had kunnen worden, die dan zo op zou komen springen uit een troebel kanaal. Mijn zesde verjaardag all over again.

Ik wil gewoon niet eindigen als een ballon van een hondje.