Filmpje


En daarmee is alles, zo niet meer, eigenlijk wel gezegd.

Ik ben een gezonde Hollandse jongen, en dat ben ik niet zomaar geworden.
Daarvoor heb ik jarenlang tot mij genomen een dieet van verse rabarbers, winters met echt ijs (en echte wakken), kwartetspellen met vieze plaatjes die de krankzinnige jongen ons op het schoolplein liet zien…

En natuurlijk, Ren & Stimpy. Mijn vaste kost en steun en toeverlaat voor tussen de middag. Uitgezonden op RTL 4, nota bene. Het was een onschuldige en zalige tijd. Ik at toen nog saucijzenbroodjes en wist niets van deadlines of verknipte schoonheidsidealen. Ik droeg mijn haar in stekeltjes.

Hieronder een kleine bloemlezing uit het rijke, rijke oeuvre van misschien wel de beste kindertelevisie ooit gemaakt. En het bewijs dat kinderen, als het nodig is, veel meer kunnen hebben dan je redelijkerwijs van ze zou mogen verwachten.

Hiervoor ga ik branden in de hel, aangenomen dat de hel uit vuur bestaat en niet uit herhalingen van J.A.G, maar whatever. Als je dit tot een theatermonoloog zou herschrijven, heb je een topmonoloog.
(ga ik mezelf nog wel tot taak stellen een dezer eindeloze vakantiedagen)

Nu is het vooral erg schrijnend. En subliem.

Want waar zouden we het internet anders voor moeten gebruiken,
dan kleinkunstkrakers over Heleen van Royen,
met haar tieten en haar stem als een walvisschip?

En nu jij weer.